Tuesday, May 13, 2014

Avionë letre

Çdo ditë që kalon është gjurma e madhe
mbi gjurmën e vogël të ditës së shkuar...
të hapave që rendin për atje tek hijen lë
ku çfarë ishte, ç’është e ç’do të  jetë...
nuk dihet më...

E mekur është harresa  dhe e lodhur
si një gjumë në mes i ndërprerë
netët shkurtohen kur mëngjesi përzë  yllin
por janë gjithmonë të rënda
kuverta të ashpra që s’ ngrohin
as ftohin,
por  veç gërvishtin...

Po ditët si do t’i palosim në vazhdim...
trekëndëshe apo katrore?
Mos do t’i bëjme aeroplanë letre
që fluturojnë mbi një statujë të ngurosur
qiellit me një gropë të errët në gjoks..
apo vallë do shkrumbohen të gjitha
hi ëndrrash në zjarrin e dashurisë
së zezë të këtij dielli të verdhë...

Thursday, May 8, 2014

LOJE E RREZIKESHME



Loja mbaroi …
ne luajtëm…
derisa krahët na u këputën
veç vështrimi mbeti i gjallë
i ngulur
i valë...
sulmuam fort të  dy dhe u tërhoqëm…
e mundëm njëri tjetrin
u mundëm
ti  fshihje  asin nën dorë
unë vijat e dorës të lexoja…


Nga yjet frynte një erë e marrë…
furtunë
të humbur ishim të dy
në labirinthet e një puzzle të vështirë
përpara ti
e pastaj unë….

Në sa udhë dhe kryqe u ndalëm pa mbarim?
Ah, sa  shumë mund!
Mban mend si t’u lodhën veshët nga kuisjet
e  qenit të vogël nga i zoti rrahur?
Që e rrihte pse ulërinte dhe ai qante…
dhimbja   
rrahja
kush lindi e para vallë
në qarkun e mbyllur të pafund…?

Me sa letra luajtëm? Me sa vetë?
Sa hynë? Sa dolën? Sa u zbritën? Sa u mblodhën?
Sa herë shtigjeve të labirintheve u kryqëzuam?
Sa herë u përplasëm… puthëm.. dashuruam..?
Sa herë u tërhoqëm si dy magnete të marrë?
Sa herë nga shkëndijat e përplasjes u ndez zjarr?
Dhe u përshkrumbëm dhe vetë ..
përzhitje vet’ i tretë…. i katërt…i dhjetë...

Sa herë u betove…
për hënën që formën ndërron çdo natë...
sa herë me Janus të ngatërrova
kur ktheheshe nga të tjera dallgë...
“është veç lojë, shpirti im”
 përpiqeshe  të më qetësoje...?

Sa herë me frikë të shtyva
largova
refuzova
në netët kur shpirti të ndizej në magji
i hutuar ti humbe
u dorëzove
pastaj u martove me një shtrigë ngjyrë gri
( se në lojë gjithmonë ka një shtrigë që ne pritje rri)...

Si të kërkova më pas
dhe me frymë të mbështolla
e të ngroha për netë me rradhë
në  udhët e kryqeve 
ku erë e thatë kish bërë  kërdinë?
..........................................................
në  pyje shpirtrash eshtrat e shpirtit bluajta
me hirin shënova udhën e kthimit
dhe të fitova përsëri….

Por ishte veç një lojë
që nuk mund të mos e luanim
si një lojë  shahu
cfilitëse
e gjatë
të ndryshëm ishim  kur fitonim...
në humbje gjithnjë  të  barabartë...

Tani të lodhur,
në karrike metalike ulur
skeletet e  zhveshur 
vështrohen me kërshëri
dhe sytë “flasin” nga  zgavrrat boshe
“si thua…
do vish të luajmë përsëri?”

Sunday, April 6, 2014

Liqeni



Eja të shohim liqenin
të shkrijmë çfarë ngriu
ky vit i gjatë
i mbrapshtë
i lodhshëm
me një stinë të njëtrajtëshme
me të njëjtin emër të katër herët,
me një diell si sëmundje e butë…
apo amebë e madhe që i hëngri gjithë dashuritë…
Patat e egra nuk shtegetuan
janë përsëri aty në mes
ku i lamë vjet,
të gjalla
të pakallura
si ky vit i egër i sivjetshëm …
Por liqeni merr frymë  dhe na pret si përherë
i zbutur është bregu i shtruar i gjelbër
kallamishtet do na njohim sapo të na shohin
gushkuqët do na këndojnë një këngë të hidhur
për një zog të vogël që sapo ra nga foleja…
pastaj do ecim përdore në udhishtë
duke kërkuar nëse gjurmët që mbollëm vjet
kanë mbirë…
për të shënuar një vit me një stinë të re…

Wednesday, March 26, 2014

Maratonë



Vetëm njëqind të rrahura zemre
dhe një pulsim… është finish-i...
këmbët të tradhëtuara janë nga krahët
që rrotullohen pa pushim me angushti.

Zvarritje janë kilometrat e fundit
në një rrugë me rërë në muzgun e purpurt
ku asgjë nuk mund të shihet qartë
dhe dielli si një zemër e verdhë
me dy zemra të kuqe mund të shkëmbehet kaq lehtë…
  
Vetëm njëqind të rrahura zemre më tej është finish-i
dhe fare kthjellët shoh pas tij
nimfën e bardhë të fluturës
varur në degët e lulëzuara të kumbullës
por vallë a do e arrij?

Njëqind të rrahura zemre
si pompa e një pusi
sjell  ujë të ftohte dhe jetë
për etjen e vrapuesit…

Por fund nuk paska asnjehere
kjo dit’ e errët pambarim
kjo udhë e thatë…e zezë…
mashtruese mes pluhurit dhe mjegullës…

frymëmarrja është e rëndë dhe qelbet
erë moçali varur algash në mëngjes
përpiqet që të dalë nga brinjët e kafazit
si gazierë gulçesh të pashpresë…

………………………………………………
Pa jetë varen krahët  tradhëtuar nga këmbët
vetëm njëqind të rrahura zemre përtej është finish-i
por ah….me një pa-fundësi në mes…