Sunday, April 6, 2014

Liqeni



Eja të shohim liqenin
të shkrijmë çfarë ngriu
ky vit i gjatë
i mbrapshtë
i lodhshëm
me një stinë të njëtrajtëshme
me të njëjtin emër të katër herët,
me një diell si sëmundje e butë…
apo amebë e madhe që i hëngri gjithë dashuritë…
Patat e egra nuk shtegetuan
janë përsëri aty në mes
ku i lamë vjet,
të gjalla
të pakallura
si ky vit i egër i sivjetshëm …
Por liqeni merr frymë  dhe na pret si përherë
i zbutur është bregu i shtruar i gjelbër
kallamishtet do na njohim sapo të na shohin
gushkuqët do na këndojnë një këngë të hidhur
për një zog të vogël që sapo ra nga foleja…
pastaj do ecim përdore në udhishtë
duke kërkuar nëse gjurmët që mbollëm vjet
kanë mbirë…
për të shënuar një vit me një stinë të re…

Wednesday, March 26, 2014

Maratonë



Vetëm njëqind të rrahura zemre
dhe një pulsim… është finish-i...
këmbët të tradhëtuara janë nga krahët
që rrotullohen pa pushim me angushti.

Zvarritje janë kilometrat e fundit
në një rrugë me rërë në muzgun e purpurt
ku asgjë nuk mund të shihet qartë
dhe dielli si një zemër e verdhë
me dy zemra të kuqe mund të shkëmbehet kaq lehtë…
  
Vetëm njëqind të rrahura zemre më tej është finish-i
dhe fare kthjellët shoh pas tij
nimfën e bardhë të fluturës
varur në degët e lulëzuara të kumbullës
por vallë a do e arrij?

Njëqind të rrahura zemre
si pompa e një pusi
sjell  ujë të ftohte dhe jetë
për etjen e vrapuesit…

Por fund nuk paska asnjehere
kjo dit’ e errët pambarim
kjo udhë e thatë…e zezë…
mashtruese mes pluhurit dhe mjegullës…

frymëmarrja është e rëndë dhe qelbet
erë moçali varur algash në mëngjes
përpiqet që të dalë nga brinjët e kafazit
si gazierë gulçesh të pashpresë…

………………………………………………
Pa jetë varen krahët  tradhëtuar nga këmbët
vetëm njëqind të rrahura zemre përtej është finish-i
por ah….me një pa-fundësi në mes…

Friday, March 21, 2014

Ti druri i shtrembër



Ti je druri i shtrembër i pyllit të shpirtit tim 
me trup të nxirë rrethuar nga myshqe
e degë të pa krasitura mirë…

Dëshiroj shumë të të pres
Për të parë qartë nga brenda
rrathët e parregullt që tregojnë për stuhitë
vrullin e jetës dhe dashuritë
dimrat e ftohtë…
shkrumbin e verave…

Por të dua … shumë të dua
ty trung i shtrembër i shpirtit tim,
si prindi fëmijën e vështirë
prandaj shpresoj dhe pres me durim
lulëzimin e lastareve të tua…

Sunday, February 16, 2014

ZAMBAK NËN DËBORË



                                                       per E


Meloditë janë gjuha që ëngjëjt
u përpoqën njerëzve t’u a mësonin
Prandaj, në të dy vallëzojmë nën tingujt
heshtur dhe vec me trupat flasim
Ti ngrihesh pastaj dhe shkon
unë verën tënde pi dhe përtyp bukën tënde
ndërsa pres që të lulëzojë
zambaku që sapo mbolle nën dëborë.