Monday, February 8, 2016

Verdh' e Zi

Më e vjetër se vetë njerëzimi është dashuria
prandaj fjalët janë lashtësuar, vjetëruar
poetët tkurren, për të kanë frikë të shkruajnë
shtërzojnë të mjerët mbi figura e rima të thinjura
për ti bërë vargjet të papritur, të dëshiruar.

Por unë nuk jam poete dhe kjo një poezi dashurie
sepse patetikisht kam shumë dëshirë të të them që:
“ti je një diell i zi dhe sa here dukesh e zhdukesh
sa herë lind dhe perëndon në elipset e tua të rastësishme
dhe sa herë më përqafon me rrezet e tua të zeza
unë mendoj vetëm atë gropën tënde të errët e thithëse
që formën ndrron në qëndër të qënies time”.

Unë refuzoj të jem poete dhe kjo një poezi
në mënyrë që të mundem të të them pa ndrojtje:
“Kupto që nuk mund të më përqafosh
sido që unë ti shoh në ëndër rreze-krahët
sepse nëse dikur isha lule kamomile
tani jam veç pjalm i verdhë,
dhe ti nuk je bletë por një diell i zi”.

Dua të të them, pa u kujdesur të mahnis askënd
pa matur vargje rima metafora krahësime
sa frikshëm shkon e zeza me të verdhën
në agimet kur ti vendos të shfaqesh
derdhesh përhumbesh shfryn si puhizë e pakënaqur
mbi çdonjërën prej kokrrizave të pjalmit tim
dhe si hutohem unë humbëtirave
në çastin fillestar  të perëndimt tënd të papritur.

©M.P.

Wednesday, February 3, 2016

BURGU I VËRTETË

Ken Saro-Wiwa

Nuk është çatia që pikon
as mushkonjat fishkëllyese
në qelinë e lagësht dhe të mjerë
Nuk është kërcëllimi i çelësit
kur kujdestari brënda të mbyll
Nuk është ushqimi i pakët
i papërshtatshëm për njerëzit a kafshët
dhe as zbrazdësia e dites
që zhytet në të zi të natës
Nuk është
Nuk është
Nuk është

Është gënjeshtra që trumpetohet
në veshë për një brez të tërë
është spiuni i sigurimit me amokun e tij
që ekzekuton vendimet shkatërrimtare të pashpirt
në shkëmbim të një vakti të mjerë ushqimi
gjykatësia që regjistron në regjister
një vendim që ajo e njeh si të pamerituar
morali i vjetëruar
marrëzia mendore
mishi i diktatoreve
frika e maskuar si bindje
që bën strehë në shpirtrat tanë të shpifur
janë pantallonat e shurruara nga frika
që ne nuk guxojmë ti lajmë
Kjo është
Kjo është
Kjo është
Miq te dashur, ajo që shndrron botën tonë të lirë
në një burg të zymtë.

Shqiperoi M.P.

Saturday, January 2, 2016

Rrugë pa krye

R. Tagore

Mendova që udhëtimit tim i kishte ardhur fundi
në kufinjtë e skajshëm të mundësive të mija –  udha para meje ishte pa krye
dhe të gjitha burimet ishin shteruar
kishte ardhur koha të pushoja në heshtjen sterrë

Por pastaj kuptova që vullneti YT nuk njihte fund brënda meje
dhe ndërsa fjalët vjetëroheshin dhe vdisnin sapo dilnin nga gjuha
melodi të reja shpërthenin nga thellësi e zemrës
dhe aty ku duket sikur rrugët e vjetra mbyllen
një vend i ri shfaqet me gjithë mrekullitë e tij

Shqiperoi M.P.

Wednesday, December 2, 2015

Mall

Unë e di,
ty malli për mua do të të marrë.
Ti mallin, me gjethe të njoma
do thurësh kurorë...
në degë të pemës 
poshtë dritares tënde,
do e varësh.
Në muzg, kur flladi ta përkundë,
ti do dëgjosh 
tingujt e të qeshurës time.

©M.P.

Wednesday, November 25, 2015

Në anije

D.H Lawrence

Shikoji yjet shpirti im
në ujë duken më të shkëlqyer dhe të qartë
se ata sipër nesh, dhe më të bardhë
si zambakë uji.

Hije –yjet  hyjëzojnë , o shpirt,
sa yje në lundrën tënde janë?
sa hije shpirti yt mban
vetëm hijen time shpirt? Vetëm timen?

Kur une lëviz lopatat , shpirt,
shiko si yjet përzjehen
shkartisen, ndriçimit zbehen.
-Kështu i yti shkëlqen më shumë, o shpirt,

I shkreti ujë yje-rrjedhur
ujë i braktisur, i derdhur,
-Qiejt janë të palëkundur – më thua- shpirt
yjet e tij qëndrojnë të patundur.

Ja,  atje tej e pe
yll i këputur ra mbi ne,
as yjet në qiell nuk janë të sigurt
-Po i yti shpirt? Po i yti?

Po sikur, o shpirt, ndonjëherë
i yti të humbë në valën humnerë
do biesh në errësirën si varr
të  mekur, shpirt, do mekesh?

Shqiperoi M.P.

Sunday, November 22, 2015

Krahë-thyer…

Krahë-thyer janë premtimet
sepse njerëzit nuk kanë rrenjë
dhe fjalë e tyre këputet e bie
si degë apo gjethe e lagur në vjeshtë.
Por kur ëndrrat e ushqyera me vesë
mbi bar të njomë flenë gjumin e rremë
dhe nga dritarja e pambrojtur një dorë i vjedh,
kujtoj gjithmonë me mall një vënd
në udhën gjarpëruese Tiranë-Prishtinë
ku dy pemë krahët ngërthejnë me dhimbjen
e turpave që njëri tjetrin nuk arrijnë.
……………………………………………………….
Një lumë-gjarpër rrjedh i tërbuar
nën një urë  psherëtimë.

Monday, November 2, 2015

Të kujtoj…

Pablo Neruda

Të mbaj mend ashtu siç ishe vjeshtën e kaluar
ti ishe ajo bereta gri dhe ajo zemra e heshtur
në sytë e tu flakët e muzgut kafshonin njëra tjetrën
ndërsa gjethet binin mbi ujrat e shpirtit tënd

I rrethova krahët rreth teje si një dredhëz
gjethet e mbështollën zërin tënd që ishte i ngadalshëm dhe i paqtë.
turrë drush në te cilën admirushëm digjej etja ime.
zymbyla të ëmbël të kaltër më ngatërroheshin në shpirt.

Sytë e tu janë nisur tashmë dhe vjeshta është akoma larg
bereta gri, cicërimat e zogjve, zemra sa një shtëpi
në drejtim të së cilës malli im i thellë shtegëton
dhe puthjet që bien të lumtura si xixa zjarri

Qielli sipër një anije. Fushat nën kodra.
Kujtimi im për ty është prej drite, prej tymi, prej një pellgu të qetë.
pas syve të tu, thellë pas tyre, mbrëmjet flakëronin
gjethe të thata vjeshte bënin shtjellje në shpirtin tënd.

Shqiperoi M.P.