Wednesday, April 15, 2015

Feksja e fundit

Octavio Paz


Floku yt ka humbur pyllit
këmbët e tua prekin të mijat.
Kështu e fjetur je më e madhe se vetë nata
por ëndrrat e tua i nxe dhe kjo dhomë.
Sa shumë që jemi duke qenë dhe kaq të vegjël!
Jashtë një taksi kalon
me ngarkesën e vet prej fantazmash.
Lumi që kalon këtej pari
gjithmonë
do rrjedhë së prapthi.

Do jetë vallë e nesërmja një tjetër ditë?

Shqiperoi M.P.

Tuesday, April 14, 2015

Më dëgjo siç dëgjohet shiu

Octavio Paz

Më dëgjo ashtu siç dëgjohet shiu
as me vëmendje por as me shpërqëndrim,
gjurmë të lehta, rigim i hollë,
ujë që është ajri vetë dhe ajër që është vetë koha
dita është akoma e gjallë
nata ende s’ka lindur
trajta të mjegulluara
në kthesën pas qoshes
trajtat e kohës
në lakimin e heshtjes,
dëgjomë, ashtu siç dëgjohet shiu
pa më dëgjuar  vër-vesh në atë që them
me sytë të hapur për së brëndëshmi, në gjumë
me të pesta shqisat zgjuar,
po bie shi, gjurmë të lehta, mërmërimë bashkëtingëlloresh,
ajër dhe ujë, fjalë pa rëndesë:
që jemi dhe që janë,
ditët dhe vitet, ky moment
kohë e papeshë dhimbje që rëndon,
më dëgjo ashtu siç dëgjohet shiu,
asfalti i lagur shkëlqen,
avulli ngrihet dhe ikën larg,
nata shpaloset dhe hedh vështrimin tek unë,
ti je ti dhe trupi yt prej avulli,
ti dhe fytyra jote e natës
ti dhe flokët e tua rrufe të ngeshme
ti kapërcen udhën dhe futesh në ballin tim,
gjurmë uji përballë syve të mi,
degjomë, siç dëgjohet shiu,
asfalti është i lagur dhe ti kapërcen rrugën
në mjegull, përhumbur në natën,
në këtë natën që flen në shtratin tënd,
është dallga që fryhet në frymën tënde
gishtërinjtë e tu prej uji më njomin ballin,
gishtërinjtë e tu prej zjarri më djegin sytë
gishterinjte e tu prej ajri hapin qepallat e kohës
një ujvarë pamjesh dhe ringjalljesh
dëgjomë, siç dëgjohet shiu
vitet ikin tutje momentet vijnë tëhú
i dëgjon gjurmët në dhomën tjetër?
nuk janë këtu, as atje: ti i dëgjon
prej një tjetër kohë e cila ndodh tashti
dëgjoi gjurmët e kohës
krijueses së vëndeve të papesha, të pandodhëshme
dëgjoje shiun si vrapon mbi taracë
nata ështe tani e errët natë varri,
shkrepëtimat flenë në foletë mes gjetheve,
një kopësht i paqetë bredh në mëshirë të fatit
hija jote mbulon këtë faqe libri.

Shqipëroi M.P.

Friday, March 20, 2015

Mos u ndal….


“Bukowskiane”

(If you’re going to try, go all the way….)

S’ka rëndësi për kufomat që anash rrugës lë
dhimbjen e korrur në fushat dikur të përkora
shpirtin e humbur në labirinthet e pendesës
gjakun e gjurmëve të këmbëve të lodhura

nëse do të provosh… mos ndalo
gënje dhe mashtro shkil mbi gjithçka
mbyti dashuritë me kordonin umbikal
dhe anash rrugës tënde i lësho.

nëse i futesh një udhe kurrë mos u ndal
ec, qoftë dhe i vetëm në rrugën vendimtare
të gjithë ata që të deshën apo të duan
shtyj- pshtyj -dhuno e kafsho.

nëse shkon drejt një qëllimi mos e mendo kurrë kthimin
shkundu nga çdo rrënjë, shpirtin ngurtësoje
vriti netët mëngjeset  muzgun dhe vesën
ushqeje terrin me përpëlitjet e agimit.

Nëse për udhë je nisur, një-drejtimsh është kalimi
i vetmuar apo duke zvarriturr kufomat nga pas
vetëm në fund të rrugëtimit mbaje frymën
ku të pret fama, lavdia,  pasuria,  çlirimi
  
nëse guxon të nisesh… në fund shkoi qëllimit
edhe kur gërmimi  tunelit, jetën të rrëmben
nga dy anë të kundërta që nuk takohen kurrë
edhe kur “ drita në fund të tij është një tren”
  
nëse vendos të shkosh “all the way”
çdo lulëkuqe a margaritë me thunder shifto
petalet gërryejua me ankth “arrij nuk arrij..”
edhe në arrifsh në fund, përbindesh apo “njeri”



Thursday, November 27, 2014

Nokturn # 1

Ajo kishte marrë udhën që të çonte në shtëpinë e të atit. Në njëfarë mënyre e dinte që vizita e saj ishte e lidhur me një vdekje që kishte ndodhur në një krushqinë e tyre dhe që njerëz nga krushqia kishin ardhur në shtëpinë e të atit para se të shkonin në funeral. Rruga për në shëpi ishte akoma e shtruar me kalldrëm, para murit të avllisë kishte mbirë dhe ishte rritur një pemë e madhe fiku me degët që i vareshin në oborrin e saj. Fik i zi plot me kokrra të pjekura. Çfarë të jete fiku vallë në spjegimet froidiane? Kokrrat e ëmbla i ngacmonin dëshirën për tu ngjitur në pemë por do kishte kohë më vonë për këtë. Nxitoi hapat sepse po e prisnin. Në fund të fundit degët në oborrin e saj binin edhe pse trungu ishte në rrugën e madhe. Në sallon njerëzit venin e vinin. Dy burra të rinj midis tyre. Njëri më i shkurtër dhe tjetri më i gjatë. Fytyra të para, shumë larg takuar ndoshta kur akoma në shtepinë e të atit ajo kishte banuar . Më i shkurtri u afrua dorën i zgjati përzemërsisht. U takuan . Përdore pastaj e mori dhe me një  nënqeshje provokuese tek më i gjati e drejtoi. Sytë e tij blu dhe flokët e zeza në gjatësinë e jakës së këmishës, iu dukën tepër të njohur. Dorën ia dha përzemërsisht. Shtëpia gumëzhinte nga njerëzit. “Ngrihuni – u dëgjua një zë- duhet të shkojmë aty ku jemi nisur” Ajo doli ti takonte përsëri të ikurit dhe  u gjënd në rrugicat e ngushta të lagjes së saj. Nga pas ndjeu hapa ti afroheshin. Ktheu kokën dhe  burri i gjatë e ndiqte me një buzeqëshje të matur në fytyrë. E la ti afrohej dhe ti hidhte dorën në sup. Një ndjesi e ngrohtë e mbështolli dhe e bëri të futej nën pallton e tij të gjatë. “Më trego për veten- e pyeti ai- çfarë është bërë me ty keto vite?” Akoma nuk i kujtohej ekzaktësisht kush ishte ky, por ndjesia që provonte e bënte të mendonte që e kishte takuar kohë më parë në rrethana që nuk i mbante mend. “ Jam e martuar, kam dy djem dhe jetoj në një shtet tjeter. Po ti?” “Ai nxorri një leter nga xhepi ku kishte diçka të shënuar. “ I kam të shkruara këtu- i tha- e dija që do të takoja” dhe filloi të lexonte  me një zë të zvarritur. Ajo hodhi sytë dhe lexoi midis rreshtave emrat e djemve të tij. Pastaj ai e puthi lehtësisht në faqe dhe ajo ia ktheu puthjen në qafë, vendi ku ajo preferonte më shumë ti puthte meshkujt. E puthi përsëri dhe përsëri e etur. Nuk e kuptonte çfarë ishte ëmbëlsia që i sillte ngjeshja e trupit të saj pas atij të burrit të gjatë emrin e të cilit nuk mund ta kujtonte kurrësesi. “ Po ne të dy? – e pyeti papritur- çfarë kemi pasur në të dy  ë? Çfarë kemi bërë ne të dy?” Ai buzëqeshi djallëzisht dhe u përgjigj: “ Ne të dy… kemi luajtur”  “ Vërtet?” bërtiti ajo. Në vështrimin e tij u ndje një fyerje e madhe. Si? Ajo nuk e mbante mend?  Ajo mallkoi kujtesën e saj të shkurtër dhe pastaj kujtesa e mallkuar i ravijëzoi  dhomën e miqve në shtëpinë e të atit,  krevatin tek të mysafirëve dhe një ngrohtësi, pikërisht këtë që i jepte ngjitja pas trupit të këtij burri “ Po prit- mendoi ajo me vete- prit…. Si ka mundësi, unë kam qënë e virgjër kur jam martuar” . “Vërtet?” e pyeti përsëri burrin dhe jehona e zërit të saj kësaj here e zgjoi. Hapi sytë dhe ndjeu ftohtësinë dhe absurditetin e realitetit që e rrethonte. I mbylli sytë përsëri me forcë. Ëndrra kishte ikur. Vetëm ndjesia e saj varej si një tullumbace e shfryrë e lidhur në një shkop.

Wednesday, November 26, 2014

Ti që kurrë nuk arrite


Rainer Maria Rilke

Ti që kurrë nuk arrite 
në krahët e mi, e dashura ime,
e humbur që pa filluar,
unë madje nuk di as këngët
që të pëlqejnë ty më shumë. Kam hequr dorë
nga përpjekja për të të gjetur ty në valën
e tërbuar të momentit të ardhshëm. Të gjitha
imazhet e ndritëshme në mua—atje tutje,
peisazhe thellësisht të ndjera, qytete, kulla, dhe ura
dhe kthesa të papritura të udhës
dhe këto toka të begata që njëherë e një kohë
pulsonin nga jetët e zotave—
të gjitha rilindin tek mua
për të të dhënë kuptim ty,
që përjetësisht më shmangesh.
Ti, e dashura ime, që je sa të gjitha kopshtet
që kanë përpirë vështrimin tim
të përmalluar. Një dritare e hapur
në një shtëpi fshati—dhe ti pothuajse
duke dalë nga dera, për të më takuar.
Në rrugët mbi të cilat rastësisht kaloj
ti sapo ke shkelur para meje dhe je zhdukur.
Dhe disa herë vitrinat e dyqaneve
që akoma kanë marramendjen
e pranisë tënde të mëparshme
drithërohen dhe më kthejnë imazhin tim të befasuar.
Ku i dihet? Ndoshta i njëjti zog përcolli jehonën
për të dy ne dje, të ndare, në mbrëmje…
Perktheu M.P.

You who never arrived
in my arms, Beloved, who were lost
from the start,
I don't even know what songs
would please you. I have given up trying
to recognize you in the surging wave of
the next moment. All the immense
images in me -- the far-off, deeply-felt
landscape, cities, towers, and bridges, and
unsuspected turns in the path,
and those powerful lands that were once
pulsing with the life of the gods--
all rise within me to mean
you, who forever elude me.
You, Beloved, who are all
the gardens I have ever gazed at,
longing. An open window
in a country house-- , and you almost
stepped out, pensive, to meet me.
Streets that I chanced upon,--
you had just walked down them and vanished.
And sometimes, in a shop, the mirrors
were still dizzy with your presence and,
startled, gave back my too-sudden image.
Who knows? Perhaps the same
bird echoed through both of us
yesterday, separate, in the evening..

Tuesday, May 13, 2014

Avionë letre

Çdo ditë që kalon është gjurma e madhe
mbi gjurmën e vogël të ditës së shkuar...
të hapave që rendin për atje tek hijen lë
ku çfarë ishte, ç’është e ç’do të  jetë...
nuk dihet më...

E mekur është harresa  dhe e lodhur
si një gjumë në mes i ndërprerë
netët shkurtohen kur mëngjesi përzë  yllin
por janë gjithmonë të rënda
kuverta të ashpra që s’ ngrohin
as ftohin,
por  veç gërvishtin...

Po ditët si do t’i palosim në vazhdim...
trekëndëshe apo katrore?
Mos do t’i bëjme aeroplanë letre
që fluturojnë mbi një statujë të ngurosur
qiellit me një gropë të errët në gjoks..
apo vallë do shkrumbohen të gjitha
hi ëndrrash në zjarrin e dashurisë
së zezë të këtij dielli të verdhë...

Thursday, May 8, 2014

LOJE E RREZIKESHME



Loja mbaroi …
ne luajtëm…
derisa krahët na u këputën
veç vështrimi mbeti i gjallë
i ngulur
i valë...
sulmuam fort të  dy dhe u tërhoqëm…
e mundëm njëri tjetrin
u mundëm
ti  fshihje  asin nën dorë
unë vijat e dorës të lexoja…


Nga yjet frynte një erë e marrë…
furtunë
të humbur ishim të dy
në labirinthet e një puzzle të vështirë
përpara ti
e pastaj unë….

Në sa udhë dhe kryqe u ndalëm pa mbarim?
Ah, sa  shumë mund!
Mban mend si t’u lodhën veshët nga kuisjet
e  qenit të vogël nga i zoti rrahur?
Që e rrihte pse ulërinte dhe ai qante…
dhimbja   
rrahja
kush lindi e para vallë
në qarkun e mbyllur të pafund…?

Me sa letra luajtëm? Me sa vetë?
Sa hynë? Sa dolën? Sa u zbritën? Sa u mblodhën?
Sa herë shtigjeve të labirintheve u kryqëzuam?
Sa herë u përplasëm… puthëm.. dashuruam..?
Sa herë u tërhoqëm si dy magnete të marrë?
Sa herë nga shkëndijat e përplasjes u ndez zjarr?
Dhe u përshkrumbëm dhe vetë ..
përzhitje vet’ i tretë…. i katërt…i dhjetë...

Sa herë u betove…
për hënën që formën ndërron çdo natë...
sa herë me Janus të ngatërrova
kur ktheheshe nga të tjera dallgë...
“është veç lojë, shpirti im”
 përpiqeshe  të më qetësoje...?

Sa herë me frikë të shtyva
largova
refuzova
në netët kur shpirti të ndizej në magji
i hutuar ti humbe
u dorëzove
pastaj u martove me një shtrigë ngjyrë gri
( se në lojë gjithmonë ka një shtrigë që ne pritje rri)...

Si të kërkova më pas
dhe me frymë të mbështolla
e të ngroha për netë me rradhë
në  udhët e kryqeve 
ku erë e thatë kish bërë  kërdinë?
..........................................................
në  pyje shpirtrash eshtrat e shpirtit bluajta
me hirin shënova udhën e kthimit
dhe të fitova përsëri….

Por ishte veç një lojë
që nuk mund të mos e luanim
si një lojë  shahu
cfilitëse
e gjatë
të ndryshëm ishim  kur fitonim...
në humbje gjithnjë  të  barabartë...

Tani të lodhur,
në karrike metalike ulur
skeletet e  zhveshur 
vështrohen me kërshëri
dhe sytë “flasin” nga  zgavrrat boshe
“si thua…
do vish të luajmë përsëri?”