Tuesday, May 19, 2015

Lulja në qoshe

Kjo lule në qoshe të dhomës
nuk lulëzoi kot më kot pas dhjetë vjetësh…
lule me erë të fortë,
lule erëmirë , erë-ëmbël
në këte vënd ku asnjë bimë nuk erëmon.
Dhjete vjet…
asnjë lule, asnjë frut .
Degët harliseshin…e gjelbëra përmbushej
ushqyer me dashurinë e syve të mi
rriteshin… ndërsa unë zvogëlohesha… zvogëlohesha
për t’u bërë një xixëllonjë
e fshehur në një nga lulet e saj.

©M.P.

Saturday, May 9, 2015

Hymni i Isis.

Hymn to Isis” është një këngë shumë e lashtë e Egjyptit të lashtë  ( shekulli III – IV para Krishtit e gjetur në Nag Hammadi, Egypt)  që më ka mahnitur dhe shokuar kur e kam lexuar për herë të parë dhe që vazhdon të më jape të njëjtin efekt sa herë që e lexoj. Mahnitja më vjen nga forca pa asnjë ekuivok me të cilën shprehet adhurimi  ndërsa shokimi më vjen nga kontradiktat ngërthyer në çdo varg të këngës.  Kam vazhduar ta lexoj këtë këngë me një lloj ndjesie të përzier derisa u mësova ta konceptoj si kontradiktë  të një të tëre, të  ballancuar në mënyrë aq perfekte sa  t’a mbante në këmbë të pashembur deri në ditët tona.

Hymni i Isis.
Sepse unë jam e para dhe e fundit
Unë jam e përnderuara dhe e përçmuara
Unë jam prostituta dhe shënjtorja
Unë jam e nusja  dhe virgjëresha
Unë jam nëna dhe vajza
Unë jam krahët e nënës time
Unë jam shtrepa dhe  fëmijët e mij janë të shumtë,
Unë jam gruaja e martuar dhe e lënesha
Unë jam lehona dhe gruaja që nuk ka lindur kurrë
Unë jam ngushëllimi i dhimbjeve të lindjes.
Unë jam nusja dhe dhëndri
Dhe ishte mashkulli im ai më mbajti në barkun e tij
Unë jam nëna e babait tim
Unë jam  motra e burrit tim
Dhe ai është biri im i përzënë
Respektomëni gjithmonë
Për çka unë jam e paturpshmja dhe madhështojra!

Shqiperoi M.P

Monday, April 27, 2015

Mos Fli

Manaferrat sapo kanë lulëzuar…
Rri zgjuar dhe prit që frutet e kuqe
të të plagosin buzët dhe të të gdhëndin në gjoks
udhën e humbur të dëshirave.

Mos fli, por sy hapur rri e prit
manaferrat e sapo bëra, rozë dhe të forta
me rrënjët thellë në fundbarkun e tokës
dhe gjembat e ushqyer në përgjakjen tënde…

Prit dhe shiko ngultas, abstraguar nga bota
se si këto drakula të vogla me dukje të pafajëshme
fryhen, të gëlltisin dhe ushqehen me ty
pangopshmërisht… para se t'i hash.

©M.P.

Wednesday, April 15, 2015

Feksja e fundit

Octavio Paz


Floku yt ka humbur pyllit
këmbët e tua prekin të mijat.
Kështu e fjetur je më e madhe se vetë nata
por ëndrrat e tua i nxe dhe kjo dhomë.
Sa shumë që jemi duke qenë dhe kaq të vegjël!
Jashtë një taksi kalon
me ngarkesën e vet prej fantazmash.
Lumi që kalon këtej pari
gjithmonë
do rrjedhë së prapthi.

Do jetë vallë e nesërmja një tjetër ditë?

Shqiperoi M.P.

Tuesday, April 14, 2015

Më dëgjo siç dëgjohet shiu

Octavio Paz

Më dëgjo ashtu siç dëgjohet shiu
as me vëmendje por as me shpërqëndrim,
gjurmë të lehta, rigim i hollë,
ujë që është ajri vetë dhe ajër që është vetë koha
dita është akoma e gjallë
nata ende s’ka lindur
trajta të mjegulluara
në kthesën pas qoshes
trajtat e kohës
në lakimin e heshtjes,
dëgjomë, ashtu siç dëgjohet shiu
pa më dëgjuar  vër-vesh në atë që them
me sytë të hapur për së brëndëshmi, në gjumë
me të pesta shqisat zgjuar,
po bie shi, gjurmë të lehta, mërmërimë bashkëtingëlloresh,
ajër dhe ujë, fjalë pa rëndesë:
që jemi dhe që janë,
ditët dhe vitet, ky moment
kohë e papeshë dhimbje që rëndon,
më dëgjo ashtu siç dëgjohet shiu,
asfalti i lagur shkëlqen,
avulli ngrihet dhe ikën larg,
nata shpaloset dhe hedh vështrimin tek unë,
ti je ti dhe trupi yt prej avulli,
ti dhe fytyra jote e natës
ti dhe flokët e tua rrufe të ngeshme
ti kapërcen udhën dhe futesh në ballin tim,
gjurmë uji përballë syve të mi,
degjomë, siç dëgjohet shiu,
asfalti është i lagur dhe ti kapërcen rrugën
në mjegull, përhumbur në natën,
në këtë natën që flen në shtratin tënd,
është dallga që fryhet në frymën tënde
gishtërinjtë e tu prej uji më njomin ballin,
gishtërinjtë e tu prej zjarri më djegin sytë
gishterinjte e tu prej ajri hapin qepallat e kohës
një ujvarë pamjesh dhe ringjalljesh
dëgjomë, siç dëgjohet shiu
vitet ikin tutje momentet vijnë tëhú
i dëgjon gjurmët në dhomën tjetër?
nuk janë këtu, as atje: ti i dëgjon
prej një tjetër kohë e cila ndodh tashti
dëgjoi gjurmët e kohës
krijueses së vëndeve të papesha, të pandodhëshme
dëgjoje shiun si vrapon mbi taracë
nata ështe tani e errët natë varri,
shkrepëtimat flenë në foletë mes gjetheve,
një kopësht i paqetë bredh në mëshirë të fatit
hija jote mbulon këtë faqe libri.

Shqipëroi M.P.

Friday, March 20, 2015

Mos u ndal….


“Bukowskiane”

(If you’re going to try, go all the way….)

S’ka rëndësi për kufomat që anash rrugës lë
dhimbjen e korrur në fushat dikur të përkora
shpirtin e humbur në labirinthet e pendesës
gjakun e gjurmëve të këmbëve të lodhura

nëse do të provosh… mos ndalo
gënje dhe mashtro shkil mbi gjithçka
mbyti dashuritë me kordonin umbikal
dhe anash rrugës tënde i lësho.

nëse i futesh një udhe kurrë mos u ndal
ec, qoftë dhe i vetëm në rrugën vendimtare
të gjithë ata që të deshën apo të duan
shtyj- pshtyj -dhuno e kafsho.

nëse shkon drejt një qëllimi mos e mendo kurrë kthimin
shkundu nga çdo rrënjë, shpirtin ngurtësoje
vriti netët mëngjeset  muzgun dhe vesën
ushqeje terrin me përpëlitjet e agimit.

Nëse për udhë je nisur, një-drejtimsh është kalimi
i vetmuar apo duke zvarriturr kufomat nga pas
vetëm në fund të rrugëtimit mbaje frymën
ku të pret fama, lavdia,  pasuria,  çlirimi
  
nëse guxon të nisesh… në fund shkoi qëllimit
edhe kur gërmimi  tunelit, jetën të rrëmben
nga dy anë të kundërta që nuk takohen kurrë
edhe kur “ drita në fund të tij është një tren”
  
nëse vendos të shkosh “all the way”
çdo lulëkuqe a margaritë me thunder shifto
petalet gërryejua me ankth “arrij nuk arrij..”
edhe në arrifsh në fund, përbindesh apo “njeri”



Thursday, November 27, 2014

Nokturn # 1

Ajo kishte marrë udhën që të çonte në shtëpinë e të atit. Në njëfarë mënyre e dinte që vizita e saj ishte e lidhur me një vdekje që kishte ndodhur në një krushqinë e tyre dhe që njerëz nga krushqia kishin ardhur në shtëpinë e të atit para se të shkonin në funeral. Rruga për në shëpi ishte akoma e shtruar me kalldrëm, para murit të avllisë kishte mbirë dhe ishte rritur një pemë e madhe fiku me degët që i vareshin në oborrin e saj. Fik i zi plot me kokrra të pjekura. Çfarë të jete fiku vallë në spjegimet froidiane? Kokrrat e ëmbla i ngacmonin dëshirën për tu ngjitur në pemë por do kishte kohë më vonë për këtë. Nxitoi hapat sepse po e prisnin. Në fund të fundit degët në oborrin e saj binin edhe pse trungu ishte në rrugën e madhe. Në sallon njerëzit venin e vinin. Dy burra të rinj midis tyre. Njëri më i shkurtër dhe tjetri më i gjatë. Fytyra të para, shumë larg takuar ndoshta kur akoma në shtepinë e të atit ajo kishte banuar . Më i shkurtri u afrua dorën i zgjati përzemërsisht. U takuan . Përdore pastaj e mori dhe me një  nënqeshje provokuese tek më i gjati e drejtoi. Sytë e tij blu dhe flokët e zeza në gjatësinë e jakës së këmishës, iu dukën tepër të njohur. Dorën ia dha përzemërsisht. Shtëpia gumëzhinte nga njerëzit. “Ngrihuni – u dëgjua një zë- duhet të shkojmë aty ku jemi nisur” Ajo doli ti takonte përsëri të ikurit dhe  u gjënd në rrugicat e ngushta të lagjes së saj. Nga pas ndjeu hapa ti afroheshin. Ktheu kokën dhe  burri i gjatë e ndiqte me një buzeqëshje të matur në fytyrë. E la ti afrohej dhe ti hidhte dorën në sup. Një ndjesi e ngrohtë e mbështolli dhe e bëri të futej nën pallton e tij të gjatë. “Më trego për veten- e pyeti ai- çfarë është bërë me ty keto vite?” Akoma nuk i kujtohej ekzaktësisht kush ishte ky, por ndjesia që provonte e bënte të mendonte që e kishte takuar kohë më parë në rrethana që nuk i mbante mend. “ Jam e martuar, kam dy djem dhe jetoj në një shtet tjeter. Po ti?” “Ai nxorri një leter nga xhepi ku kishte diçka të shënuar. “ I kam të shkruara këtu- i tha- e dija që do të takoja” dhe filloi të lexonte  me një zë të zvarritur. Ajo hodhi sytë dhe lexoi midis rreshtave emrat e djemve të tij. Pastaj ai e puthi lehtësisht në faqe dhe ajo ia ktheu puthjen në qafë, vendi ku ajo preferonte më shumë ti puthte meshkujt. E puthi përsëri dhe përsëri e etur. Nuk e kuptonte çfarë ishte ëmbëlsia që i sillte ngjeshja e trupit të saj pas atij të burrit të gjatë emrin e të cilit nuk mund ta kujtonte kurrësesi. “ Po ne të dy? – e pyeti papritur- çfarë kemi pasur në të dy  ë? Çfarë kemi bërë ne të dy?” Ai buzëqeshi djallëzisht dhe u përgjigj: “ Ne të dy… kemi luajtur”  “ Vërtet?” bërtiti ajo. Në vështrimin e tij u ndje një fyerje e madhe. Si? Ajo nuk e mbante mend?  Ajo mallkoi kujtesën e saj të shkurtër dhe pastaj kujtesa e mallkuar i ravijëzoi  dhomën e miqve në shtëpinë e të atit,  krevatin tek të mysafirëve dhe një ngrohtësi, pikërisht këtë që i jepte ngjitja pas trupit të këtij burri “ Po prit- mendoi ajo me vete- prit…. Si ka mundësi, unë kam qënë e virgjër kur jam martuar” . “Vërtet?” e pyeti përsëri burrin dhe jehona e zërit të saj kësaj here e zgjoi. Hapi sytë dhe ndjeu ftohtësinë dhe absurditetin e realitetit që e rrethonte. I mbylli sytë përsëri me forcë. Ëndrra kishte ikur. Vetëm ndjesia e saj varej si një tullumbace e shfryrë e lidhur në një shkop.