Thursday, June 18, 2015

DET I BRENDSHEM




Deti i brëndshëm
deti i brëndshëm
dhe mungesa e peshës në fund të tij
atje ku ëndrat ngjizen
dy vullnete bëhen një
për të realizuar  dëshirën
Nje puthje shkrep jeten
me vetëtimë dhe bubullimë
dhe metamorfoza e ndryshon trupin tim që të mos jetë më i imi
është njësoj sikur po penetron qëndrën e universit
përqafimet më  fëminore
dhe puthjet më të dlira
na reduktojnë
në një dëshirë të vetme.
Vështrimi yt është vështrimi im
si një jehonë që përsëritet pa fjalë
“akoma  më brënda, më brënda”
deri përtej gjithçkaje
të bërë nga gjaku dhe nga kockat.
Por unë gjithmonë zgjohem
ndërkohë që gjithmonë dua i vdekur të jem
për të vazhduar të mbaj të ngatërruar
flokët e tua me gojën time.



Shqiperoi M.P.


https://www.youtube.com/watch?v=pgA18zrn9RE

Saturday, June 13, 2015

Per Lou Andreas-Salome

Rainer Maria Rilke

I kisha të hapura të gjitha dyert e shpirtit, duke harruar
që atje jashtë nuk ka vetëm sende dhe kafshë
krejtësisht të çliruara nga vetvetja, kokërdhokët e të cilëve
dalin të kërcyera nga jetët e tyre, po ashtu siç rrethohen 
portretet nga kornizat; harrova që në gjithë ç’kisha bërë
vazhdimisht kisha tërhequr vëmendjen brënda vetes time, 
shikime, opinion kuriozitete. E kushedi çfarë tjetër,
ndoshta sytë formohen në hapësirë 
dhe ndaj mund të vështrojnë gjithandej. Ah vetëm kur isha
i zhytur brënda teje, fytyra ime pushonte së ekspozuari, rritej
në ty mbështillej kacavjerrshëm zymtë e pafundësisht në
strehëzën e zemrës tënde. 

Ashtu si dikush vë një shami para gojës kur teshtin
Jo: ashtu sikurse dikush e shtrëngon shaminë mbi një plagë
nga e cila jeta kërkon të rrjedhë e tëra 
në një shkulm të vetëm, ashtu të shtrëngova pas vetes:
Të pashë se si u përskuqe e tëra. E si mundet vallë
frymë njeriu të përshkruajë çfarë ndodhi mes nesh.
Krijuam çdo gjë që nuk kishim pasur kohë të bënim.
Unë u rrita shtrembër në çdo impuls të
rinisë time të parealizuar dhe ti, e dashur,
përjetove fëmijërinë më të egër mbi zemrën time.

Kujtesa është e pamjaftueshme për keto gjëra:
duhet të kenë qënë shtresa të një ekzistence të dlirë
në dyshemetë e qënies time, një kondensim
i këtij solucioni pafundësisht të ngopur.

Nuk mendoj kurrë të kaluarën; gjithçka që jam
është e mbrujtur nga ty. Nuk të zbulova ty
në ato vëndet mjerisht të ftohta nga të cilat
ti kishe ikur pa kthim; dhe vetëm mosqënia jote atje
sjell një ngrohtësi brënda teje, je më reale
shumë më teper se nje privacion. 
Dëshira për të pasur dikë shpesh 
të udhëheq drejt mjegullës së paqartësive. 
Përse duhet ta flak une veten time në to
kur siç e di mirë ndikimi yt më përmbështjell 
butësisht, si drita e hënës ndejtësen pranë dritares.

Shqiperoi M.P

Tuesday, May 19, 2015

Lulja në qoshe

Kjo lule në qoshe të dhomës
nuk lulëzoi kot më kot pas dhjetë vjetësh…
lule me erë të fortë,
lule erëmirë , erë-ëmbël
në këte vënd ku asnjë bimë nuk erëmon.
Dhjete vjet…
asnjë lule, asnjë frut .
Degët harliseshin…e gjelbëra përmbushej
ushqyer me dashurinë e syve të mi
rriteshin… ndërsa unë zvogëlohesha… zvogëlohesha
për t’u bërë një xixëllonjë
e fshehur në një nga lulet e saj.

©M.P.

Saturday, May 9, 2015

Hymni i Isis.

Hymn to Isis” është një këngë shumë e lashtë e Egjyptit të lashtë  ( shekulli III – IV para Krishtit e gjetur në Nag Hammadi, Egypt)  që më ka mahnitur dhe shokuar kur e kam lexuar për herë të parë dhe që vazhdon të më jape të njëjtin efekt sa herë që e lexoj. Mahnitja më vjen nga forca pa asnjë ekuivok me të cilën shprehet adhurimi  ndërsa shokimi më vjen nga kontradiktat ngërthyer në çdo varg të këngës.  Kam vazhduar ta lexoj këtë këngë me një lloj ndjesie të përzier derisa u mësova ta konceptoj si kontradiktë  të një të tëre, të  ballancuar në mënyrë aq perfekte sa  t’a mbante në këmbë të pashembur deri në ditët tona.

Hymni i Isis.
Sepse unë jam e para dhe e fundit
Unë jam e përnderuara dhe e përçmuara
Unë jam prostituta dhe shënjtorja
Unë jam e nusja  dhe virgjëresha
Unë jam nëna dhe vajza
Unë jam krahët e nënës time
Unë jam shtrepa dhe  fëmijët e mij janë të shumtë,
Unë jam gruaja e martuar dhe e lënesha
Unë jam lehona dhe gruaja që nuk ka lindur kurrë
Unë jam ngushëllimi i dhimbjeve të lindjes.
Unë jam nusja dhe dhëndri
Dhe ishte mashkulli im ai më mbajti në barkun e tij
Unë jam nëna e babait tim
Unë jam  motra e burrit tim
Dhe ai është biri im i përzënë
Respektomëni gjithmonë
Për çka unë jam e paturpshmja dhe madhështojra!

Shqiperoi M.P

Monday, April 27, 2015

Mos Fli

Manaferrat sapo kanë lulëzuar…
Rri zgjuar dhe prit që frutet e kuqe
të të plagosin buzët dhe të të gdhëndin në gjoks
udhën e humbur të dëshirave.

Mos fli, por sy hapur rri e prit
manaferrat e sapo bëra, rozë dhe të forta
me rrënjët thellë në fundbarkun e tokës
dhe gjembat e ushqyer në përgjakjen tënde…

Prit dhe shiko ngultas, abstraguar nga bota
se si këto drakula të vogla me dukje të pafajëshme
fryhen, të gëlltisin dhe ushqehen me ty
pangopshmërisht… para se t'i hash.

©M.P.

Wednesday, April 15, 2015

Feksja e fundit

Octavio Paz


Floku yt ka humbur pyllit
këmbët e tua prekin të mijat.
Kështu e fjetur je më e madhe se vetë nata
por ëndrrat e tua i nxe dhe kjo dhomë.
Sa shumë që jemi duke qenë dhe kaq të vegjël!
Jashtë një taksi kalon
me ngarkesën e vet prej fantazmash.
Lumi që kalon këtej pari
gjithmonë
do rrjedhë së prapthi.

Do jetë vallë e nesërmja një tjetër ditë?

Shqiperoi M.P.

Tuesday, April 14, 2015

Më dëgjo siç dëgjohet shiu

Octavio Paz

Më dëgjo ashtu siç dëgjohet shiu
as me vëmendje por as me shpërqëndrim,
gjurmë të lehta, rigim i hollë,
ujë që është ajri vetë dhe ajër që është vetë koha
dita është akoma e gjallë
nata ende s’ka lindur
trajta të mjegulluara
në kthesën pas qoshes
trajtat e kohës
në lakimin e heshtjes,
dëgjomë, ashtu siç dëgjohet shiu
pa më dëgjuar  vër-vesh në atë që them
me sytë të hapur për së brëndëshmi, në gjumë
me të pesta shqisat zgjuar,
po bie shi, gjurmë të lehta, mërmërimë bashkëtingëlloresh,
ajër dhe ujë, fjalë pa rëndesë:
që jemi dhe që janë,
ditët dhe vitet, ky moment
kohë e papeshë dhimbje që rëndon,
më dëgjo ashtu siç dëgjohet shiu,
asfalti i lagur shkëlqen,
avulli ngrihet dhe ikën larg,
nata shpaloset dhe hedh vështrimin tek unë,
ti je ti dhe trupi yt prej avulli,
ti dhe fytyra jote e natës
ti dhe flokët e tua rrufe të ngeshme
ti kapërcen udhën dhe futesh në ballin tim,
gjurmë uji përballë syve të mi,
degjomë, siç dëgjohet shiu,
asfalti është i lagur dhe ti kapërcen rrugën
në mjegull, përhumbur në natën,
në këtë natën që flen në shtratin tënd,
është dallga që fryhet në frymën tënde
gishtërinjtë e tu prej uji më njomin ballin,
gishtërinjtë e tu prej zjarri më djegin sytë
gishterinjte e tu prej ajri hapin qepallat e kohës
një ujvarë pamjesh dhe ringjalljesh
dëgjomë, siç dëgjohet shiu
vitet ikin tutje momentet vijnë tëhú
i dëgjon gjurmët në dhomën tjetër?
nuk janë këtu, as atje: ti i dëgjon
prej një tjetër kohë e cila ndodh tashti
dëgjoi gjurmët e kohës
krijueses së vëndeve të papesha, të pandodhëshme
dëgjoje shiun si vrapon mbi taracë
nata ështe tani e errët natë varri,
shkrepëtimat flenë në foletë mes gjetheve,
një kopësht i paqetë bredh në mëshirë të fatit
hija jote mbulon këtë faqe libri.

Shqipëroi M.P.